RSS

Σχετικά

Μια στο καρφί… η διαπίστωση

Μια πνοή ανακούφισης, αισιοδοξίας και ένα “επιτέλους”, λόγω της διαφαινόμενης νέας συνειδητότητας! Αλλάζουν λέτε τα πράματα;

Η δυτική Cultura διέρχεται μια περίοδο δραματικά αυξανόμενης κρίσης, η οποία συν τω χρόνω αποσαθρώνει τις παγκόσμιες κοινωνικές δομές.
Ο κλονισμός του δυτικού κόσμου γίνεται αντιληπτός σε δυο επίπεδα: η πλειοψηφία των ανθρώπων αντιλαμβάνεται τις επιδράσεις του επιφανειακού κλονισμού, μέσα από τις δυσκολίες της καθημερινής ζωής. Λίγοι ωστόσο γνωρίζουν το εύρος της σημασίας των συθέμελων κλονισμών.

Εδώ, δεν γίνονται αναρτήσεις στοχεύοντας στην μεγάλη επισκεψιμότητα, αλλά γίνεται συγκέντρωση, εκλαΐκευση και σύνθεση της έγκυρης πληροφορίας, στοχεύοντας στο βάσιμο και εφικτό όραμα, μέσα από την σημασία. Εξετάζουμε το περιεχόμενο ενός κειμένου και όχι το αν αυτός που το γράφει είναι αριστερός ή δεξιός! Μόνο έτσι ανακόπτεται το «διαίρει και βασίλευε» και η εκμετάλευση. Απ” την άλλη, πρέπει να αποτινάξουμε τον άκρατο σχετικισμό, του «όλα πάνε» και του «όλες οι απόψεις και θέσεις έχουν την ίδια ισχύ», γιατί, αυτό ακριβώς είναι η αλλοτριωμένη σκέψη του σύγχρονου αυτοματισμένου ανθρώπου, ο πολιτισμός του οποίου καταρρέει συμπαρασύροντας κι άλλους. Όταν απεμπολίσουμε την έπαρση και αναγνωρίσουμε την άγνοιά μας, τότε μόνο θα μας έρθει η πηγαία όρεξη, έμπνευση και το όραμα. Πάμε επιφανειακά τώρα;

Το Σύστημα

Πάντα, μετά από μια περίοδο ύφεσης, η αναγέννηση της οικονομίας εμπεριέχει θετική προοπτική για την εκ νέου ενίσχυση του καπιταλιστικού συστήματος ώστε να κάνει ένα νέο κύκλο μέχρι την επόμενη κρίση! «Κρίση«, είναι το στάδιο που προηγείται της «Αλλαγής Παραδείγματος«. Το νέο μοντέλο δεν έχει καμία σχέση με το προηγούμενο, και στην περιγραφή του συστήματος που κάνουμε αναφορά εδώ, σήμερα αποκαλείται «Νέα Οικονομία», ενώ όταν τα υποκείμενα θα είναι πιο προϊδεασμένα, θα αποκαλείται «Νέος Πολιτισμός» ή κάτι παρεμφερές. Καθότι λοιπόν η κρίση η ίδια είναι απαραίτητη προϋπόθεση για τη λειτουργία του συστήματος -διότι αποτελεί τον αυτο-ρυθμιστικό παράγοντα του οικονομικού κατασκευάσματος-, είναι παντελώς αδιάφορο στην «Αυθεντική Ηγεσία» το είδος και η ποιότητα των δεινών που υφίστανται στην καθημερινότητά τους «τα υποκείμενα της κρίσης». Οι μαρξιστές από την άλλη, ελπίζουν ότι «κάποτε» το σύστημα δεν θα μπορέσει να ανακάμψει από «κάποια» κρίση και ο κόσμος θα στραφεί προς το σοσιαλισμό.

Το προφανές όμως είναι ότι, και κατά την «ομαλή περίοδο» η εύρυθμη λειτουργία του συστήματος είναι το πρωτεύον και εάν οι δείκτες της οικονομίας ολισθήσουν, τότε γίνονται βελτιωτικές – διορθωτικές κινήσεις για να επανέλθουν σε ανοδική πορεία.. οι δείκτες. Οι δείκτες είναι το ζητούμενο και όχι τα υποκείμενα τα ίδια -παρά το γεγονός ότι χωρίς τα υποκείμενα δεν μπορεί να παραχθεί πλούτος-! Αυτό, τι μας λέει; Το υπάρχον σύστημα είναι απ-ανθρωπισμένο. Αυτό είναι και το πεδίο σύγκρουσης του συστημικού, μηχανιστικού πολιτισμού των κεντρο-βόρειων με τον ανθρωποκεντρικό πολιτισμό της μεσογείου, του «ορθολογισμού» του βορρά με την πίστη και το συναίσθημα του νότου, της προτεσταντικής ηθικής με την ανατολική ηθική, του φεουδαρχικού ιστορικού προηγούμενου με το κοινοτικό ιστορικό προηγούμενο, του κρύου κλίματος, που σε κάνει κινητικό, δραστήριο και δυνατό, με το εύκρατο κλίμα των φυσικών ρυθμών, της χαλαρότητας, της σκέψης, της ψυχής και της σχέσης! Σε αυτό το πεδίο δεν αρθρώνουν ούτε λόγο μα ούτε και αντίλογο οι στείροι αλλοτριωμένοι διανοητές, μη-ίκανοι στο να αξιοποιήσουν τα παραδοσιακά στοιχεία εκείνα που μπορούν να παράξουν πολιτισμικό αντίβαρο, Αντ” αυτού διαιωνίζουν την αποτυχημένη μίμηση, χωρίς όραμα και καινοτομία, και βγάζουν ο ένας τα μάτια του άλλου για ένα τίτλο και μια καρέκλα σε ακαδημαϊκό έδρανο!

Ο άνθρωπος στον κόσμο της πληροφορίας

Η κοινωνία των πολιτών προσανατολισμένη στον υλιστικό ευδαιμονισμό, απομακρυνόμενη όλο και περισσότερο από τις πνευματικές αξίες, διακατέχεται από το άγχος και τον τρόμο της οικονομικής κρίσης και μένει εκεί εστιασμένη, ατροφική και αδύναμη απέναντι στο κράτος χωρίς την παραμικρή συμμετοχή στη διαμόρφωση του νέου, ελλείψει συνεκτικότητας. Η σχολή των «Κριτικών Θεωρήσεων«, γνώστες του ελλείμματος στοχαστικής κριτικής των πολιτών στις φαύλες πολιτείες, προειδοποιούν: «Η υπαρκτή κοινωνία των πολιτών δεν μπορεί να υπάρξει ποτέ, διότι η κρίση έπληξε και το ίδιο το επαναστατικό υποκείμενο. Και η κοινωνία των πολιτών πέφτει σε παρακμή, διότι οι κοινωνικές συγκρούσεις απώλεσαν τη δύναμη ενσωμάτωσης, την οποία είχαν στο τρίτο τέταρτο του 20ού αιώνα. Η εξυγίανση της κοινωνίας συνίσταται στην ανανέωση της δύναμης της κοινωνίας των πολιτών μέσω της εξάσκησης στη «διατήρηση των συγκρούσεων»

Σήμερα, η κοινωνία πάσχει από την αδυναμία -που διέπει τη φύση του παθητικού ανθρώπου- των «πολιτών» να εστιάσουν στην ουσία, αυτοστερούμενοι ικανοτήτων, και δεν μπορούν να προβλέψουν το επόμενο βήμα. Αλλού πατούν κι αλλού βρίσκονται! Οι παθογένειες της σύγχρονης “αστικής” κοινωνίας ριζώνουν πάνω σε επίπλαστες έννοιες όπως ασφάλεια, σταθερότητα, ειρήνη κλπ. …άριστο περιβάλλον για την καλλιέργεια της εθελοδουλείας, του ιδεοψυχαναγκασμού και του μαζοχισμού!
Για τη ΣΙΑ το γεγονός είναι τελεσίδικο: Η παγκοσμιοποίηση (από τα άνω) ολοκληρώθηκε επιτυχώς! Επιδιώκεται η παγκοσμιοποίηση «από τα κάτω«! Τώρα  δημιουργείται ο απαραίτητος αντίθετος πόλος του «συστήματος». Είναι ζωτικής σημασίας διαδικασία, υπό την έννοια ότι: ελλείψει αντίθετου πόλου, ποτέ -και τίποτα- δεν μπορεί να προκαλέσει την Αριστοτελική «αρχήν κινήσεως«! Ο διαφωτισμός επιτυγχάνεται μόνο όταν η διπλής μορφής βία είναι εν δράσει. Ότι δεν εμπεριέχει αλληλόδραση / αλληλενέργεια με το αντίθετό του, είναι καταδικασμένο! Σε οποιοδήποτε επίπεδο, ελλείψει του Ηρακλείτειου «πολέμου» -των πάντων πατέρα- δεν μπορεί να προκύψει η ισορροπία που επέρχεται από την «αρμονία των αντιθέτων».

Η φθίνουσα πορεία της Ευρώπης αποτυπωνεται και στη βιολογική εξέλιξη του πληθυσμό της που πεθαίνει και ποντάρει στη μετανάστευση, αφού οι γηγενείς δεν τεκνοποιούν!

Με τον επικρατούντα άκρατο Σχετικισμό, πλουραλισμό, είναι εύκολο οι λίγοι ικανοί και ορθο-πρακτικοί άνθρωποι να απομονωνοθούν από τους κρατούντες, για να αποτελούν μόνο χαμηλής έντασης απειλή, ενώ φροντίζουν για την περιθωριοποίηση και εν τέλει την εξάλειψη των, καθιστώντας εμάς όλους τους δούλους των επιθυμιών, βολεμένους, αποχαυνωμένους, αδιάφορους, εγωκεντρικούς, αδαείς, υποτακτικούς και παθητικούς, απο-προσανατολισμένους αλλά και αλλοτριωμένους… συνένοχους σε ένα έγκλημα κατά του ίδιου μας του εαυτού, των παιδιών του τόπου μας, καθιστώντας μας ταυτόχρονα παντελώς ανάξιους κάθε προγονικής αναφοράς. Για τους κρατούντες το έγκλημα είναι “από πρόθεση”. Εμείς -δια της απωθήσεως- πείθουμε τους εαυτούς μας ότι το μερίδιο της συμμετοχής μας στο έγκλημα, είναι από “αμέλεια”! “Τι μπορώ να κάνω εγώ;”

Το παράδειγμα του WilhelmReich είναι χαρακτηριστικό της περιθωριοποίησης, διαπόμπευσης και τελικώς εκτοπισμού δια της πλεκτάνης. Το κυρίαρχο Φροϋδικό μοντέλο επικράτησε επειδή εξυπηρετούσε σκοπιμότητες και ήταν σε σύμπνοια με τους κρατούντες, τη μαζική κουλτούρα και την καπιταλιστική προοπτική.
Σύμφωνα με το μοντέλο του Ράιχ, κάθε ζωντανός οργανισμός παρουσιάζει μια έμφυτη ανάγκη διαστολής της ενέργειας του προς τον κόσμο λόγω της ανάγκης της ζωής μέσα του να επεκταθεί από τον εαυτό του προς το περιβάλλον. Η παραπάνω διατύπωση όμως του Ράιχ, πρεσβεύει ότι: η τάση για ελευθερία είναι έμφυτη σε κάθε οργανισμό, όπως έμφυτη είναι η ανάγκη ενός φυτού να μεγαλώσει, παρά τις αντίξοες συνθήκες του εδάφους. Η διαστολή από τον εαυτό προς τον κόσμο ή αντίστοιχα η συστολή του, όταν το περιβάλλον είναι τοξικό. Η επικράτηση του Φροϋδικού -το ενοχικό μοντέλο της διαστροφής έναντι του ευγενούς και πολιτισμικά πλούσιου μοντέλου του Ράιχ- ήταν δεδομένη, μέσα στον ΑΝΕΚΑΘΕΝ ελεγχόμενο ακαδημαϊκό κόσμο!!

Για τη σχέση Κράτους – Πολίτη.. ας μη πούμε εδώ τίποτα! Άλλοι ερευνητές εντοπίζουν διαταραχές στη προσωπικότητα ως αποτέλεσμα Κοινωνικοπολιτισμικών παραγόντων! Άλλοι πάλι, μας μεταφέρουν την πληροφορία για τις πέντε πιθανές προσαρμογές του υποκειμένου στο κοινωνικό γίγνεσθαι, δύο μόνο εκ των οποίων είναι σε θέση να φέρουν αλλαγή, και φυσικά, εκείνοι οι δύο τύποι ανθρώπου ..διώκονται!!! Μεταξύ άλλων, υπάρχει και εκείνος ο ερευνητής γενετιστής που ισχυρίζεται ότι: «Το ανθρώπινο είδος γίνεται σταδιακά πιο ηλίθιο!» Εκείνο που καταδεικνύει περίτρανα όμως το είδος και την ποιότητα του νου, είναι το γεγονός ότι ο σύγχρονος άνθρωπος της πληροφορίας φέρει μεγαλύτερη ευθύνη από άλλες εποχές, διότι είναι σε θέση να γνωρίζει και όταν ξέρεις τι είναι αυτό που δρα ενάντια στην ίδια την υπόστασή και φύση σου, που βλάπτει το ίδιο σου το παιδί αλλά δεν κάνεις κάτι γι αυτό, μένεις άπραγης και απαθής, τότε δηλώνεις ξεκάθαρα την υποτέλεια σου αλλά ταυτόχρονα νομιμοποιείς, συνυπογράφεις και συμπράττεις! Συμπράττεις σε τι; -μεταξύ άλλων- «Βιώνουμε, περιδιαβαίνοντας αυτή τη λεωφόρο, μια συναρπαστική εποχή στις σχέσεις μας με τις «μηχανές»· μια σχέση όμως που κρύβει μέσα της πολλά προβλήματα, τα οποία προέρχονται από τη βεβιασμένη και λανθασμένη πολλές φορές εφαρμογή της νέας γνώσης. Και τούτο διότι οι νέοι αυτοί επιστημονικοί τομείς ενέχουν πολλούς άγνωστους παράγοντες, οι περισσότεροι από τους οποίους δεν μπορούν να αποκαλυφθούν εύκολα πριν από μια ευρείας κλίμακας εφαρμογή.»  -Πειραματόζωα ο κόσμος όλος και με την υπογραφή μας!

Η κατ” αυτόν το τρόπο νομιμοποίηση του συστήματος είναι η συναίνεση των παθητικών κυριαρχούμενων, η παγκοσμιοποίηση “από τα κάτω”! Αλλά τότε που θάρθει η ώρα και το παιδί σου θα σε ρωτήσει: -Καλέ μου και στοργικέ μου γονέα, «το έβλεπες νάρχεται», τι έκανες για να μου εξασφαλίσεις ένα καλύτερο μέλλον;;;;;;;; ..τότε, εκείνη τι στιγμή, πες μου, ποιο το νόημα της ζωής σου! Για τους ίδιους λόγους, εάν αυτά που διαβάζεις εδώ δεν καταφέρουν να σε κάνουν -τουλάχιστον- να αναθεωρήσεις εκείνο το «και τι μπορώ να κάνω εγώ», τότε και εγώ συμβάλω στη παραπάνω εγκληματική νομιμοποίηση!!!

Αυτά γύριζαν στο μυαλό του Ράιχ, όταν μεσ’ την απέραντη μοναξιά αλλά με πίστη ακόμα, και αγάπη προς τον συνάνθρωπο, έγραφε:
«…σε φοβάμαι ανθρωπάκο, σε τρέμω επειδή από σένα εξαρτάται το μέλλον της ανθρωπότητας. Σε φοβάμαι επειδή το κυριότερο μέλημα σου στη ζωή είναι να δραπετεύεις από τον εαυτό σου. Είσαι άρρωστος ανθρωπάκο, Άρρωστος βάρια, δεν φταις εσύ γι αυτό άλλα έχεις υποχρέωση να γιατρευτείς. Θα είχες από καιρό αποτινάξει τα δεσμά σου αν δεν ενθάρρυνες ο ίδιος την καταπίεση και δεν τη στήριζες άμεσα με τις πράξεις σου. Καμιά αστυνομική δύναμη στον κόσμο δεν θα ήταν ικανή να σε συντρίψει αν διέθετες στην καθημερινή σου ζωή έστω και μια στάλα αυτοσεβασμό, αν συνειδητοποιούσες, πραγματικά συνειδητοποιούσες, πως χωρίς εσένα η ζωή δεν θα συνέχιζε ούτε για μια ώρα. Στο είπε αυτό ο απελευθερωτής σου;; Σε αποκάλεσε “προλετάριο του κόσμου” άλλα δεν σου είπε ότι εσύ και μόνο εσύ είσαι υπεύθυνος για τη ζωή σου…»
Wilhelm Reich (1897-1957) στο «Άκου ανθρωπάκο»

Τι να κάνω;

Πρώτα απ’ όλα δες/μάθε ποιος πραγματικά είσαι!
Διαχρονικά, υπάρχουν τριών ειδών άνθρωποι:
-Εκείνοι που χτίζουν Παρθενώνες
-Εκείνοι που γκρεμίζουν Παρθενώνες
-Εκείνοι που μένουν αδιάφοροι και αμέτοχοι
Εσύ σε ποιο τύπο ανήκεις;
(Είναι μια καλή αρχή για αναστοχασμό)
Μια δεύτερη κίνηση είναι να μην ακούς την φωνή της απώθησης, της δική σου ή του άλλου που έχει κρίση αλλά δεν πληροί τα κριτήρια. Παιδεύσου και αυτο-εκπαιδεύσου! Μην τρέχεις! Μη βιάζεσαι! Όχι μόνο χαβαλέ, σκυλάδικα και κατανάλωση! Ενημερώσου, στοχάσου και επαναπροσδιόρισε! Μάθε να ρωτάς, μην θες μόνο να λες! Ρώτα! Ξαναρώτα και ξαναψάξε!

Εστίασε! Αποκρυπτογράφησε!! Αποσυμβόλισε! Συντονίσου! Είτε έτσι, είτε αλλιώς, θα βρούμε την άκρη! Στόχος η αυτο-βελτίωση. Το επόμενο κοινωνικό συμβόλαιο, θα το συντάξεις εσύ!

και..

Η δύναμη και η ύλη είναι αυτό που αντιλαμβάνονται τα βόρεια φύλα! Οι αποζητούντες την ισχύ, δεν αφήνουν περιθώρια! Ο Δυτικός πολιτισμός καταρρέει. Η κεντρο-βόρεια Ευρώπη ακονίζει μαχαίρια, έτοιμη, προκειμένου να εξασφαλίσει βιωσιμότητα με κάθε τρόπο!

Ο πολιτισμός του πνεύματος είναι καθήκον και προορισμός άλλων λαών, όχι των κεντρο-βόρειων! «Η Ελλάδα, ως μητέρα της Δημοκρατίας και του Ευρωπαϊκού Πολιτισμού, έχει υποχρέωση να ξαναζωντανέψει, πάνω σε νέα δεδομένα, τις αξίες και την κοινωνική ηθική της Δημοκρατίας και των Προσωκρατικών. Όλοι μας θεωρούν αδύνατους, φτωχούς, αλλοτριωμένους.. από τη λάμψη του πρόσκαιρου πλούτου. Μας θεωρούν ανίκανους να χτίζουμε πολιτισμούς. Σε όλους αυτούς απαντάει ο Οδυσσέας Ελύτης:
«Κι ας μας φωνάζουν αεροβάτες φίλε μου, όσοι δεν ένοιωσαν ποτέ, με τι σίδερο, με τι πέτρες, τι αίμα, τι φωτιά.. χτίζουμε, ονειρευόμαστε και τραγουδούμε!«»

Η επανάσταση του πνεύματος, είναι μονόδρομος!

..και μια στο πέταλο… πιο ουσιαστικά

 

6 responses to “Σχετικά

  1. ΔΕΣΠΟΙΝΑ Δ.

    Φεβρουαρίου 12, 2013 at 2:11 μμ

    Καλημέρα Αβερράνδε!
    Χαίρομαι που γνωρίζω από σήμερα και την δική σου ιστιοσελίδα.
    Δεν είναι φιλοφρόνηση αλλά συγχαρητήρια για τον τρόπο σκέψης και γραπτής έκφρασης!!!
    Να θεωρήσω ότι η σημερινή σου ανάρτηση είναι εμπνευσμένη από τα σχόλια κάποιας άλλης ιστιοσελίδας. Πιστεύω να μην κάνω λάθος… Παρεπιπτόντως, έχω στείλει απάντηση….
    Πραγματικά ανακουφιστικό, αλλά πίστεψέ με, νομίζω ότι θέλει πολύ δουλειά ακόμη ώστε να γενικευτεί το αίσθημα της συλλογικότητας! Στο χέρι μας είναι όμως να το προωθήσουμε. Είμαι αισιόδοξη ως προς αυτό! Αρκεί να λυθεί αυτό που παραπάνω αναφέρεις: «Από όλα τα προβλήματα της σύγχρονης κοινωνίας, πρωτεύον ζήτημα είναι η αντιμετώπιση της αδυναμίας του απλού ανθρώπου να εστιάσει στην ουσία.» Σοφότατο!!!

     
    • Αβερράνδος

      Φεβρουαρίου 12, 2013 at 3:09 μμ

      Σε καλωσορίζω Δέσποινα, με ιδιαίτερη χαρά! 8-)
      Σε ευχαριστώ ΠΟΛΥ για την θετική πρόσληψή.
      Η σημερινή ανάρτηση προέκυψε από email που μου έστειλε φίλος και το έψαξα. Έτυχε πάνω στην ώρα! Δεν πολυ-σερφάρω να σου πω την αλήθεια και δεν πολυ-ξέρω τι γίνεται γύρω μου!
      Νοιώθε άνετα εδώ και μην διστάσεις ποτέ και για κανένα λόγο!
      Ο δίαυλος επικοινωνίας (δημόσια ή κατ” ιδίαν), για οποιοδήποτε θέμα ή λόγο, είναι μόνιμα ανοιχτός εδώ χάριν της μεγάλης πνοής που μας ενώνει!
      Συγνώμη, ξεχάστηκα! Δεν θέλει μόνο πολύ δουλειά αλλά υπερπροσπάθεια απαιτείται έτσι όπως είναι τα πράγματα! Αλλά νομίζω δεν έχουμε άλλη επιλογή!

       
  2. Αrt.

    Νοεμβρίου 25, 2013 at 5:01 μμ

    καταρχάς συγχαρητήρια για το άρθρο σου,χαιρομαι και συμφωνώ με το μεγαλύτερο μερος του τροπου σκεψης σου! θα ήθελα να κάνω μια ένσταση όμως στο σημείο που αναφέρεις ότι »Ο πολιτισμός του πνεύματος είναι καθήκον και προορισμός άλλων λαών». Αυτο αποκλύει τους Ελληνες δηλαδη; γιατι σ’αυτήν την περίπτωση θερωρω πως ειμαστε οι πρωτοι υπαίτιοι για την σημερινή καταστασή βάση του φόρτου της ιστοριας που μας ακολουθει(δημοκρατια,πολιτισμος κλπ) και γι’αυτο ισα ισα θα πρεπε αρχικα να επέλθει συνειδητοποιηση και επαναπροσδιορισμος μαλλον πρωτα των δικων μας βασικών πολιτιστικών αξιων, γιατι οπως φαινεται το μονο που εχουμε καταφερει ειναι να αδρανοποιηθουμε πνευματικα και κυριως πρακτικά καθησυχαζομενοι απο το πολιτιστικο μας λαμπρο μεν, αλλα παρελθον δε ..

     
  3. Αβερράνδος

    Νοεμβρίου 25, 2013 at 8:30 μμ

    Μέσα από την ένστασή σου, γίνεται ξεκάθαρο, ότι εννοώ πως λαός με καθήκον και προορισμό στη δημιουργία πολιτισμού του πνεύματος, είναι ο δικός μας! Να φτιάξουμε παιδεία, θαν” η επανάσταση μας! Νασαι καλά !

     
  4. aftercrisis

    Δεκεμβρίου 7, 2013 at 3:28 μμ

    Η Ευρωπαϊκή κρίση, ο πολυ-πολικός κόσμος και η αβέβαιη ηγεμονία

    http://aftercrisisblog.blogspot.com/2013/04/blog-post_23.html

     

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

WordPress.com Logo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Log Out / Αλλαγή )

Twitter picture

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Log Out / Αλλαγή )

Facebook photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Log Out / Αλλαγή )

Google+ photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Log Out / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 54 other followers

%d bloggers like this: